กลางถนนแวร์แซ็งเฌตอริกซ์  ชายร่างสูงคนหนึ่งคว้าแขนมาติเยอเอาไว้      บนทางเท้าอีกด้าน  ตำรวจนายหนึ่งกำลังเดินวนไปเวียนมา
    “มีอะไรให้ผมมั้ย  เจ้านาย  ผมหิว”  
    ชายผู้นี้มีดวงตาอยู่ชิดกัน  ริมฝีปากหนา  เนื้อตัวเหม็นกลิ่นเหล้า
    “แกอยากดื่มมากกว่าละมั้ง”  มาติเยอถาม
    “พับผ่าเถอะ  เพื่อนเอ๋ย  สาบานได้”  ชายคนเดิมกล่าวตอบอย่างยากลำบาก
    มาติเยอล้วงเจอเหรียญห้าฟรังค์ในกระเป๋าของเขา
    “ฉันไม่สนหรอก  รู้ไหม  มันก็แค่ลมปากอ้าง”  มาติเยอพูด
    เขาให้เงินหนึ่งร้อยนั้นแก่ชายร่างสูงไป
    “ไอ้ที่นายทำลงไปนี่นะ  มันยอดเลย”  ชายคนเดิมกล่าวขณะที่พิงอยู่กับกำแพง  “ก่อนไป ฉันขออวยพรอะไรเด็ดๆ ให้นายสักหน่อย   อวยพรอะไรดีล่ะ”
    ทั้งคู่ต่างครุ่นคิด    มาติเยอพูดออกมาว่า
    “อะไรก็ได้ที่แกอยากอวยพร”
    “เอางี้   ฉันขออวยพรให้นายมีความสุขก็แล้วกัน”  เขากล่าว
    เขาหัวเราะอย่างมีชัย      มาติเยอเห็นตำรวจกำลังเข้ามาใกล้พวกเขา จึงหวั่นใจแทนชายร่างสูง
    “เอาล่ะ  ไปล่ะนะ”  มาติเยอพูด
    เขาอยากเดินจากไป แต่ชายคนเดิมรั้งตัวเขาไว้
    “ยังไม่พอ  แค่ความสุขยังไม่พอ”  เจ้าหมอนี่กล่าวด้วยน้ำเสียงตื้นตัน
    “ถ้างั้น   แกจะเอายังไง”
     “ฉันอยากให้อะไรนายสักหน่อย…” 
    “ฉันจะจับแกเข้าตะรางข้อหาเป็นขอทานน่ ะสิ”  ตำรวจพูด
    ตำรวจนายนี้ยังหนุ่มแน่น  แก้มเป็นสีแดงเรื่อ    เขาพยายามทำท่าทางขึงขัง
    “นี่แกเที่ยวกวนประสาทคนผ่านไปผ่านมามาครึ่งชั่งโมงแล้วนะ”  ตำรวจกล่าวเสริมอย่างไม่ค่อยหนักแน่นนัก
    “เขาไม่ได้ขอทานครับ”  มาติเยอโพล่งออกไปทันใด   “เรากำลังคุยกันอยู่”
    นายตำรวจยักไหล่แล้วเดินต่อไป     ชายร่างสูงโซเซดูน่าเป็นห่วง   ดูเหมือนว่าเขาไม่เห็นตำรวจเลยเสียด้วยซ้ำ
    “ฉันรู้แล้วล่ะว่าจะให้อะไรนายดี   ฉันจะให้แสตมป์จากมาดริด”
    เขาล้วงกระดาษแข็งสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีเขียวออกมาจากกระเป๋า  แล้วยื่นให้มาติเยอ    มาติเยออ่านข้อความบนนั้นได้ว่า
    “C.N.T. Diaro Confederal. Ejemplares 2  ประเทศฝรั่งเศส  คณะกรรมการสหภาพอนาธิปไตย เลขที่ 41 ถนน เดอ เบลล์วิลล์ ปารีส เขต 19”
    แสตมป์ติดอยู่ใต้ที่อยู่นี้  สีของมันเขียวเหมือนซอง  และมีตราของเมืองมาดริดประทับอยู่    มาติเยอยื่นมือออกไป
    “ขอบใจมาก”
    “เฮ้ย  ระวังหน่อย”  ชายคนเดิมกล่าวอย่างโกรธๆ   “นี่... นี่ มาดริดนะ”
    มาติเยอมองหน้าเขา   เขาดูมีอาการสะเทือนใจและกำลังพยายามอย่างหนักที่จะถ่ายทอดความคิดของตนออกมา   แต่ก็ล้มเลิกความตั้งใจเสีย   และพูดเพียงแค่
    “มาดริด”
    “เออ”
    “ฉันอยากไปที่นั่น   ฉันพูดจริงๆนะ    แต่ก็ไม่สำเร็จ”
    เขาซึมเศร้าลง      และพูดว่า  “เดี๋ยวก่อน”  แล้วเอานิ้วลูบบนแสตมป์ดวงนั้นอย่างเชื่องช้า
    “เอาละ  นายเอามันไปได้แล้ว”
    “ขอบใจนะ” มาติเยอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว  ชายคนนั้นก็เรียกเขาอีก
    “นี่”
    “นี่อะไรอีก”  มาติเยอถาม    ชายคนนั้นโชว์เหรียญห้าฟรังค์ให้เขาดูห่างๆ
    “เพิ่งมีคนให้เงินฉันมาร้อยนึง    ฉันจะเลี้ยงเหล้ารัมนายเอง”
    “วันหลังละกัน”

ปุณฑร์  แปล